Geen twijfel meer, geen excuses meer, geen halve versies van mezelf meer. Alleen nog de volle kracht van wie ik altijd al was.

Er was een periode in mijn leven dat ik dacht dat ik het allemaal verkeerd deed. Alleen komen te staan met een kind, financieel aan het overleven, en een burnout die me zeven jaar lang in zijn greep hield. Het enige wat ik nog had, waren mijn honden. Zij hebben me gered. Ze dwongen me elke dag naar buiten, en in die wandelingen, in die stilte, begon er iets te ademen in me.

Ik heb altijd visioenen gehad, beelden, gevoelens en boodschappen over mensen en situaties. Ik wist dingen voor ze gebeurden. Ik schoof het weg, want wie ben jij om zoiets te geloven?

Maar de burnout bracht me tot een punt waarop ik niets meer te verliezen had. Ik begon met verschillende kaartdecks en rituelen uit de witte magie, en die hebben me letterlijk dag na dag geholpen om stilletjes uit die burnout te geraken. Niet in één grote stap, maar in kleine, zachte verschuivingen.

En er gebeurde iets wat ik in jaren niet meer had gevoeld: vreugde. Hoe meer ik ermee bezig was, hoe meer ik oplichtte. Er was kritiek, gelach, mensen die het niet begrepen en het me lieten voelen. Ik heb me jaren moeten verantwoorden. Tot ik besefte: dat was de zwaarste last die ik mezelf oplegde. De dag dat ik stopte met uitleggen en gewoon begon te zijn wie ik ben, werd alles lichter.

Zeven jaar ellende en zeven jaar alleen dragen, om dan ineens te begrijpen dat alles (de pijn, de terugtrekking, de stilte, de wandelingen en de visioenen) me had voorbereid op precies dit werk.

Het begon bescheiden, hier en daar een business reading, gewoon om te kijken wat het deed. En de feedback was elke keer hetzelfde: “wauw, spot on, hoe weet je dat?” Dat was het moment waarop ik begreep dat dit mijn missie is.